Column | Zwanger

4732383609_61e33094b4_o

Superwoman; I make human

Zwanger zijn. Er zijn boeken en tijdschriften vol over geschreven en nu snap ik waarom. Ze zeggen dat als je eenmaal kinderen hebt, je leven compleet verandert. Ik ben het daar niet mee eens. Dat moment is eerder. Het is het moment dat je met die test bezig bent te interpreteren of het nou echt een blauw streepje is volgens het voorbeeld in de gebruiksaanwijzing of dat het toch te vaag is om er een conclusie uit te trekken. Ik denk dat er geen enkele zwangere vrouw genoegen neemt met één test.

Maar dan is het dus bevestigd; je lijf is niet meer alleen van jou. Je bent een mens aan het creëren. En dat is levensveranderend. Het hoeft niet perse dat je het al hebt gemerkt (weet ik uit ervaring) maar als je het eenmaal weet, dringt het pas echt door; er is geen weg terug. En waarschijnlijk ook niet zo raar dat je het dan in ieder geval wel gaat merken dat je zwanger bent. Een stukje van jezelf ben je al kwijt. Of vergeten.

Vergeetachtigheid is namelijk één van de zwangerschapsklachten. Daar zijn lijsten vol van. Ik raad niemand aan die te lezen, want je voelt je bij voorbaat al ziek, zwak, misselijk of een beetje gehandicapt. Als je het al niet hebt, wacht je bevreesd af wat er nog komen gaat. Aan het lijstje van klachten na de bevalling begin ik daarom helemaal nog maar niet. Ik kan zelf gelukkig maar een aantal klachten van het lijstje van mogelijke zwangerschapsklachten aanstrepen. En daar ben ik heel erg dankbaar voor. Ik zou er zelfs een positieve draai aan willen geven, want met die stemmingswisselingen is dat ook wel weer fijn. Dus; mijn positieve zwangerschapsklachten:

  • Mijn haar is nog nooit zo zacht en vol geweest. Het lijkt niet vet te kunnen worden.
  • Nog nooit waren die beha’s zo mooi gevuld en maakte ik me zorgen over of ik niet een te groot decolleté had in dat ene shirtje.
  • Bij elke beweging van de baby en elke echo heb ik een onbeschrijfelijk gevoel van trots.
  • Mijn omgeving heeft nog nooit zoveel belangstelling voor me getoond.
  • Shoppen is echt erg leuk, zolang je spullen koopt voor de baby of een mooie dikke-buiken garderobe.
  • Ik mag slapen wanneer ik het wil.

De belangstelling is een vreemde ervaring. Iedereen wil weten hoe je je voelt. Ik zie bijna teleurstelling als ik zeg dat ik me goed voel. ‘Niet misselijk?’ vragen ze dan. En dan volgen de volgende vragen; ‘Wil je weten wat het wordt? Ga je het ook vertellen? Hebben jullie al een naam?’

Natuurlijk antwoord ik daar netjes op, maar ik verbaas me wel over de vraag; ‘Was het gepland?’ Alsof ik een vage collega in geuren en kleuren zou gaan vertellen dat het condoom op het moment suprême gescheurd is en de morning-after pil was uitverkocht ofzo (als dat het geval was natuurlijk). Ik vind dat een behoorlijke persoonlijke vraag waarop volgens mij het enige juiste antwoord, in welk geval dan ook, ja is.

Sowieso loop je met een zwangerschap nogal te koop met je privéleven. Die buik is een letterlijke blikvanger. Ik vind het maar een rare gewaarwording dat elke wildvreemde meteen iets van je weet. Ten eerste dat je seks hebt gehad (een uitzondering als ivf nagelaten), als je partner naast je loopt ook nog met wie (een uitzondering daar gelaten), en dat je straks een kind uit je lichaam gaat persen die je leven compleet op zijn kop gaat zetten. Ik moet er dus ook erg aan wennen dat iedereen naar die buik kijkt. Eerst de buik, dan de rest van je. Spontaan gefeliciteerd worden door een caissière is niet iets wat ik me had bedacht bij het zwanger zijn. Maar al die aandacht is positief bedoeld en dat weet ik. Er is een moment waarop dat is afgelopen en dan zal ik het waarschijnlijk missen. Dat moment komt elke week sneller dichterbij. Want die kleine komt eraan. Ik vind het doodeng, maar ik kan niet wachten.